وقتی مشتری نمی‌آید چه کنیم: پیش از وقوع تصمیم بگیرید

بیشتر خسارت یک غیبت از سردرگمی چند دقیقهٔ اول می‌آید. متخصص منتظر است، پذیرش مطمئن نیست تماس بگیرد یا نه، مشتری بعدی می‌رسد و بیست دقیقه بعد هنوز هیچ تصمیمی گرفته نشده. یک برنامهٔ کوتاه که از قبل با تیم توافق شده، این دقیقه‌ها را به چند قدم آرام تبدیل می‌کند.

با یک عدد شروع کنید: چقدر صبر می‌کنید تا نوبت را از دست‌رفته بدانید. بسیاری از سالن‌ها برای خدمات کوتاه ۱۰ تا ۱۵ دقیقه صبر می‌کنند و برای خدمات طولانی، که شروع دیرتر هنوز قابل جبران است، کمی بیشتر. این عدد را کنار قوانین لغو نوبت بنویسید تا همه از یک قاعده پیروی کنند.

دقیقهٔ ۰ تا ۵: پیش از تماس بررسی کنید

وقتی ساعت شروع گذشته و صندلی خالی است، اول اشتباه‌های خودتان را رد کنید:

  • آیا نوبت واقعاً برای امروز، این ساعت و این متخصص است؟
  • آیا مشتری پیام داده یا زنگ زده که دیر می‌کند و پیام به کسی رسیده که الان پشت میز پذیرش نیست؟
  • آیا مشتری آمده و جای دیگری منتظر است، یا در شعبهٔ دیگرتان؟
  • آیا نوبت جابه‌جا یا لغو شده و برنامه به‌روز نشده؟

این یک دقیقه طول می‌کشد و شما را از دنبال کردن مشتری‌ای که همه‌کار را درست انجام داده نجات می‌دهد.

دقیقهٔ ۵ تا ۱۰: آرام با مشتری تماس بگیرید

بعد از همان راهی با مشتری تماس بگیرید که معمولاً با شما در ارتباط است: پیام اگر از طریق پیام‌رسان نوبت می‌گیرد، تماس تلفنی اگر تلفنی نوبت می‌گیرد. کوتاه و دوستانه، بدون سرزنش. مثلاً:

«سلام، از سالن تماس می‌گیریم. شما ساعت ۱۴:۰۰ پیش ما نوبت دارید. در راه هستید؟ اگر چیزی تغییر کرده، فقط خبرمان کنید.»

بیشتر مشتریانی که دیر کرده‌اند در چند دقیقه جواب می‌دهند و جوابشان قدم بعدی را تعیین می‌کند. کسی که پنج دقیقه آن‌طرف‌تر در ترافیک مانده با کسی که فراموش کرده فرق دارد. اگر جوابی نیامد، تا پایان زمان انتظار توافق‌شده صبر کنید و یک بار دیگر امتحان کنید. پشت سر هم زنگ نزنید.

دقیقهٔ ۱۰ تا ۱۵: کوتاه کنید، جابه‌جا کنید یا وقت را آزاد کنید

تا پایان زمان انتظار به تصمیم نیاز دارید، نه بحث. معمولاً سه راه هست:

  1. خدمت را کوتاه کنید. اگر مشتری دیر برسد و متخصص بلافاصله بعد نوبت دیگری داشته باشد، آنچه در وقت باقی‌مانده جا می‌شود را انجام دهید و همان اول بگویید. مشتری بعدی نباید به خاطر تأخیر کس دیگری منتظر بماند.
  2. نوبت را جابه‌جا کنید. اگر وقت خیلی کمی مانده، نزدیک‌ترین وقت آزاد امروز یا روز دیگری را پیشنهاد کنید. بسیاری از مشتریان این را به یک خدمت شتاب‌زده ترجیح می‌دهند.
  3. وقت را آزاد کنید. اگر مشتری جواب نمی‌دهد، نوبت را از دست‌رفته بدانید و وقت را برای کس دیگری آزاد کنید.

از قبل توافق کنید چه کسی این تصمیم را می‌گیرد. معمولاً پذیرش یا صاحب سالن، تا متخصص وارد گفتگوی ناخوشایندی نشود و به کارش برسد.

از وقت آزاد استفاده کنید

یک ساعت خالی هنوز از دست نرفته. چند راه برای پر کردنش:

  • آن را به مراجعه‌کنندگان بدون نوبت یا کسی که پشت میز پذیرش منتظر است پیشنهاد کنید؛
  • به مشتریان همیشگی که این هفته وقت زودتری خواسته بودند پیام بدهید؛
  • از مشتری بعدی متخصص بپرسید آیا دوست دارد زودتر بیاید؛
  • اگر کسی نیامد، از این وقت برای کارهایی استفاده کنید که معمولاً عقب می‌افتند: موجودی، نظافت، عکس از کارها، آموزش.

یک فهرست کوتاه از مشتریانی داشته باشید که گفته‌اند می‌توانند با خبر کوتاه بیایند. سریع‌ترین راه پر کردن یک جای خالی است. ایده‌های بیشتر در چطور غیبت مشتریان را کم کنیم.

بعد از آن: یک یادداشت کوتاه و یک پیام مهربان

همان روز یا فردا آنچه پیش آمد را یادداشت کنید: تاریخ، مشتری و این‌که جواب داد یا نه. یک نوبت از دست‌رفته بخشی از زندگی عادی است. چند تا پشت سر هم یک الگوست و آن‌وقت است که قدم‌های سخت‌گیرانه‌تر قوانینتان معنا پیدا می‌کنند، مثل این‌که از مشتری بخواهید نوبت بعدی‌اش را روز قبل تأیید کند.

یک پیام کوتاه برای مشتری بفرستید: جایش خالی بود، امیدوارید همه‌چیز خوب باشد و این‌طور می‌تواند دوباره نوبت بگیرد. در پیام اول نه نصیحت، نه جریمه. مشتری‌ای که صرفاً فراموش کرده اغلب دوباره نوبت می‌گیرد و نگه داشتن او از حق داشتن ارزشمندتر است. اگر نوبت به خاطر اشتباهی از طرف شما از دست رفت، مثل ساعت اشتباه یا پیام بی‌جواب، عذرخواهی کنید و علت را برطرف کنید. یک روال روزانهٔ پذیرش بسیاری از این مشکلات را پیش از آمدن مشتری پیدا می‌کند.